مای کمیکال رومنس یک باند آلترنیتیو پاپ/راک و پانک راک است که در نیوجرسی شکل گرفت و تابه حال او رو با باندهایی مثل Tuesday و A Lesser Degree و Cursive مقایسه کرده اند. بیشتر آهنگهای آنها بلند، سریع، فوق العاده و پرخاشگرند ولی کار مای کمیکال رومنس همیشه ملودیک و متمایل به پاپ بودن خود را حفظ کرده. مای کمیکال رومنس کار خود را در اوایل 2000، وقتی لید سینگر، جرارد وی و درامر، مت پلیشر باهم تصمیم به نوشتن چند آهنگ گرفتند، شروع کرد. اولین آهنگی که وی و پلیشر—که با هم از دوران دبیرستان دوست بودند، Skylines and Turnstiles نام داشت که جرارد در آن تاثیراتی که مشاهده ی حادثه ی 11 سپتامبر روی او گزاشته بود را شرح می داد. وی و پلیشر احساس خوبی درباره ی آن آهنگ داشتند. بعد از ان وی از ری ترو خواست که اگر مایل است به باند بپیوندد چون او قادر نبود در حال خواندن به نوازندگی هم مشغول باشد. و بعدتر برادر کوچک جرارد، مایکی هم که شیفته ی دموهای آنها شده بود تصمیم گرفت وارد باند شود. در همین حال هم آنها با فراک آیرو گیتاریست پنسی پرپ آشنا شدند که بعد از فرو پاشی آن باند در 2001/2002 فرانک هم به آنها پیوست. و حالا آنها شروع به کار روی اولین آلبوم خود کردند.

در سال 2002 آیبال ریکوردز اولین آلبوم آنها را با نام I Brought You Bulet You Brought Me Love منتشر کرد که این هم با وجود دلایل گوناگون با Tuesday مقایشه شد. هر دو باند از نیو جرسی بودند، هردو برای آیبال ضبط کردند و هر دو پانک پاپ بودند. به علاوه تهیه کننده ی این آلبوم هم لید سینگر Tuesday بود. حالا با وجود همه ی اینها مای کمیکال رومنس نمی توانست از مقایسه با این باند بگریزد. ولی تیوزدی تنها نفوذ حاکم بر موسیقی آنها نبود. آنها با the Smiths, Morrissey, the Cure, و  the Misfitsهم مقایسه شدند.

جرارد در مصاحبه هایش گفته که لیریکهای بند بهترین راه برای کنار امدن با مشکلاتش بوده.

در 2002 اولین آهنگ وی و پلیشر، Skylines And Turnstiles منتشر شد. و عنوان دیگر آهنگهای آلبوم هم "Honey, This Mirror Isn't Big Enough for the Two of Us," "Drowning Lessons," "Headfirst for Halos," "Our Lady of Sorrows," and "Vampires Will Never Hurt You." نام داشتند.

در 2003 مای کمیکال رومنس با ریپرایز و برادران وارنر خواند و در سال بعد آلبوم دومش را با نامFor Sweet Revenge Three Cheers را منتشر ساخت. و در همین زمان هم آنها در طی سفری که به ژاپن داشتند باب را جانشین مت کردند.

در 21 مارچ 2006  2 دی وی دی و 1 سی دی به نام Life In A Murder Scene منتشر شد که یک دی وی دی شرح تاریخچه ی باند و دی وی دی دوم هم میوزیک ویدئوهای باند و دو اجرای زنده رو شامل می شد. یک دی وی دی بیو گرافی غیر مجاز هم به نام The Things Make You Go MMM هم در 27 جون 2006 منتشر شد. در این دی وی دی هیچ کلیپی وجود نداشت. فقط چند مصاحبه با کسانی بود که اعضای گروه رو قبل از به شهرت رسیدنشون می شناختند.

در 10 اپریل 2006 باند کارش رو برای 3ومین آلبوم با راب کاوالو که تهیه کننده ی چندی از آلبومهای گرین دی هم بود، شروع کرد. در ابتدا قرار بود اسم آلبوم The Rise And Fall Of My Chemical Romance باشه ولی جرارد وی در یکی از مصاحبه هاش با کرانگ! گفت که او این عنوان رو برای کار روی آلبوم پیشنهاد کرده و توضیح داد که" این عنوان هیچ وقت قرار نبود که برای آلبوم اتنخاب بشه و چیزی جز یک جوک نیست"

در 3 آگست 2006، بند کارش رو بر روی 2 ویدئوی Welcome To The Black Parade و Famous Last Words تمام کرد. تا در 22 جنیوری 2007 منتشر بشه. این ویدئوها به وسیله ی سام بیر کارگردان Smell Like Teen Sprit نیروانا و American Idiot گرین دی، کارگردانی شد. در هین ساختن ویدئوی  Famous Last Words باب و جرارد مجروح شدند. قوزک پای جرارد و ساق پای باب صدمه دید که باعث لغو چندی از تورهای باند شد.

مای کمیکال رومنس با نظرهای منتقانه ی مثبت و منفی زیادی روبرو شده. در نشریه ی کرانگ در 2006 باند موفق به دریافت عنوان هایی مانند: بهترین باند، بدترین باند، بهترین آلبوم (د بلک پرید)، بدترین آلبوم (د بلک پرید)، بهترین ترک (ولکام تو د بلک پرید)، بهترین ویدئو (ولکام تو د بلک پرید)، بهترین اجرای زنده، بهترین چیز درباره ی 2006، بدترین چیز درباره ی 2006، قهرمان 2006 (جرارد وی)، پست ترین مرد 2006(جرارد وی)، سکسی ترین مرد(جرارد وی). همچنین در شماره ی 1139 کرانگ! د بلک پرید را عالی ترین آلبوم 2006 نامید. در رولینگ استونز هم در لیست یکی از 50 آلبوم برتر 2006 قرار گرفت. و د بلک پرید یکی از 20 آلبوم برتر سال شناخته شد. و موفق به دیافت جایزه ی ان ام ای برای عنوان بهترین باند بین المللی شد.

در حال حاضر هم آنها مشغول کار روی آلبوم بعدی هستند.